Koordynacja

Komputerowe Badanie Postawy Ciała - wstęp

MORA 4Generacji

Aparatura do Komputerowej Oceny Postawy Ciała systemu MORA 4Generacji jest najnowszą konstrukcją łączącą zalety systemów analizy przestrzennej typu MORA/ISIS i laboratoriów analizy ruchu/chodu opartych na markerach. Jednocześnie odpowiada ona założeniu aby badanie było proste i szybkie do wykonania.

System pozwala na wykonywanie:

testów statycznych takich jak badanie postawy ciała (analiza trójpłaszczyznowa krzywej kręgosłupa, ustawień łopatek, garbu żebrowego itp.)
testów dynamicznych przy rejestracji sekwencji ruchowych np. skłon, uniesienie ręki (pomiar ruchomości, zakresów ruchu)
testów korekcyjnych np. zachowanie kręgosłupa przy wymuszonej korekcji ustawienia miednicy, gorsetowaniu, kinesiotapinkgu itp.
testów porównawczych np. obserwacja progresji skoliozy w krótkich okresach czasowych
ćwiczeń autokorekcyjnych (biofeedback)
dokumentacji fotogrametrycznej sylwetki np. przód, bok, nogi

Podstawowe cechy techniczne:

Rejestracja przestrzenna całej obserwowanej powierzchni 3D
Bardzo krótki czas pojedynczego pomiary wynoszący ok.1/30 s
Możliwość rejestracji ruch (sekwencji) 4D = 3D+TIME
Bardzo łatwe podłączenie do komputera przez port USB
Przyjazne, łatwe w obsłudze, oprogramowanie w języku polskim
Możliwość pracy w trybie synchronizacji z kamerami (CQ-KAM), stanowiskiem STOP2, platformą stabilometryczną, wagą 2P, EMG, termowizją itp.
Niewielkie wymiary i neseserowa obudowa czynią ten system całkowicie mobilnym
Krótki czas przygotowania pacjenta i wykonania badania – ok. 4-5min

Liczone parametry

W fazie opracowania/analizy wyniku na zapamiętane zdjęcie pacjenta nanoszone są markery pomiarowe. Dzięki temu, iż komputer wyznacza ich dokładne, trójwymiarowe położenie może zostać obliczonych kilkadziesiąt/kilkaset parametrów liczbowych. W wyniku rozwoju systemu dodawane są nowe parametry, wprowadzono też definicję Pozycji/Modelu badania, co ułatwia wykonanie i interpretację określonego testu diagnostycznego.

Prezentacja wyników

Animacja 3D

Każdy wynik badania może być wizualizowany w formie przestrzennej grafiki. Rysunek ten daje się dowolnie obracać i powiększać. Istnieje też opcja ukrywania tak, aby pozostała widoczna jedynie krzywa kręgosłupa. Na potrzeby prezentacji np. naukowej można przygotować kilka-kilkanaście slajdów, które będą kolejno wyświetlane.

Generator stron www i galerii

Wbudowany mechanizm generowania stron internetowych pozwala na przygotowanie indywidualnych raportów i galerii, które mogą być nagrywany na płytę CD pacjenta.

Statystyka

Wyniki badań są eksportowane do zbioru tekstowego w formacie pozwalającym na ich automatyczne wczytanie przez arkusze statystyczne np. Excel, OpenOffice, Statistica

Szablony wydruku

Program udostępnia kilka standardowych szablonów wydruku. Użytkownik może samodzielnie edytować ich treść.

Wydruki PDF

Po zainstalowaniu w systemie wirtualnej drukarki PDF, wyniki badań mogą być przechowywane w formie elektronicznej w formacie standardowych dokumentów i przeglądane na dowolnym komputerze.

PRZEZNACZENIE

Wady postawy stają się obecnie jedną z najpoważniejszych chorób cywilizacyjnych. Współcześnie dzieci coraz więcej czasu spędzają siedząc przed telewizorem i komputerem, wiele czasu spędzają w szkole. Niedostatek ruchu oraz czynniki psychiczne (trema, lęk, przygnębienie), wady wzroku i słuchu powodują, że dzieci nie zawsze rosną i rozwijają się prawidłowo.

Początki powstawania wad postawy często są trudne do zauważenia. Jest to przeważnie proces długi, ujawniający się w miarę rozwoju dziecka. Początkowo nie daje żadnych niepokojących objawów. W momencie kiedy pojawiają się dolegliwości (m, in. bóle, mniejsza sprawność fizyczna, gorsze funkcjonowanie układu oddechowego i krążenia) zmiany bywają już dość mocno utrwalone i wymagają długotrwałego i systematycznego leczenia.

Lekarze alarmują, że 80-90 %dzieci ma wady postawy, które nie leczone i zaniedbane, powodują w krótkim czasie poważne konsekwencje. Przyczyniają się do pogorszenia sprawności i wydolności organizmu, zostaje zaburzona statyka ciała, zakres ruchu w stawach ograniczony. Badania wykazują, że co 3 dziecko posiada niską wydolność fizyczną, a blisko 50% ma bardzo słabą sprawność ruchową.

Aparatura do Komputerowej Oceny Postawy Ciała jest narzędziem pozwalającym na nieinwazyjną, dokładną i obiektywną diagnostykę postawy ciała. Duża dokładność pomiaru daje możliwość wczesnego zauważenia wad w początkowym etapie ich rozwoju.

Dane pacjenta gromadzone są w postaci elektronicznej dzięki czemu bardzo łatwo można obserwować i porównywać postępy w procesie terapeutycznym.

Urządzenie pracuje w oparciu o metodę fotogrametryczną z wykorzystaniem zjawiska Moire'a, która jest rekomendowana przez specjalistów fizjoterapii, rehabilitacji i ortopedii, w wielu wypadkach eliminując prześwietlenia rentgenowskie. W skrócie polega ona na wykonaniu kamerą wideo komputerowej fotografii. Dzięki specjalnemu systemowi optycznemu komputer wyznacza trójwymiarowy obraz pleców i dokładnie analizuje ponad 50 parametrów w płaszczyźnie czołowej i strzałkowej. Urządzenie znakomicie sprawdza się w badaniach przesiewowych dzieci w szkołach, a niewielkie wymiary umożliwiają łatwe jego przewożenie.

METODA BADAWCZA

A Podstawa fizyczna

Badania wykonywane są w oparciu o założenia fotogrametrii i polegają na wykonaniu pomiarów antropometrycznych na podstawie zdjęcia badanej powierzchni. Uzyskanie obrazu przestrzennego ('trzeciego wymiaru') możliwe jest dzięki temu, iż urządzenie "wyświetla" na plecach pacjenta linie o ściśle określonych parametrach. Linie te padając pod określonym kątem na plecy ulegają zniekształceniom zależnie od tego, czy dany punkt znajduje się bliżej czy dalej od urządzenia. Zniekształcenia obrazu linii rejestrowane są przez komputer, który dzięki algorytmom numerycznym przetwarza je na mapę warstwicową (wysokościową) badanej powierzchni. Podstawa fizyczna tych zjawisk nosi w optyce nazwę zjawiska Moire'a (stąd metoda projekcyjna Moire'a).

B Realizacja techniczna.

Praktyczna realizacja tej metody polega na tym, iż obraz obserwowany przez kamerę CCD przetwarzany jest na sygnał cyfrowy i przesłany do pamięci komputera za pośrednictwem specjalizowanej karty. Analiza, wyświetlanie i drukowanie badania realizowane jest przez program komputerowy. Oświetlenie pacjenta realizowane jest z wykorzystaniem żarówki halogenowej małej mocy (50-150W). Wszystkie dane pacjenta, zdjęcie jego pleców, obraz przestrzenny zapamiętywane są w pamięci komputera, mogą być łatwo przenoszone na inne nośniki (dyskietka, CD-ROM'y), analizowane, opracowywane statystycznie itd..

C Powtarzalność i dokładność pomiarów

Dzięki temu, iż zdjęcie to wykonywane jest w ściśle określonych warunkach (tj. stała odległość badania, jednakowe parametry układu optycznego, dokładnie wypoziomowana pozycja kamery, ustawiana sylwetka na "0" skręcenia miednicy, określone warunki oświetlenia) pomiar ten jest powtarzalny.

Analizując dokładność pomiaru należy zwrócić uwagę na specyfikę badanego obiektu jakim jest ciało ludzkie. W praktyce nie jest możliwe pokazanie na skórze pacjenta punktów fizjologicznych z dokładnością większą niż 5mm. Biorąc to pod uwagę parametr np. różnica wysokości kątów łopatek obarczony jest błędem przypadkowym 1cm. Z tego powodu należy przyjąć, iż wartość 1cm jest granicą dokładności metody z uwagi na cech fizjologiczne.

Dokładność natomiast samej aparatury jeżeli chodzi o rozdzielczość obrazu i wartość liczonych parametrów wynosi 1mm, jest więc aż 10 razy lepsza (o rząd) niż ta konieczna z punktu widzenia fizjologii. Ma to praktyczne znaczenie, gdyż pozwala na wychwycenie już pierwszych cech skrzywień, jeszcze niewidocznych gołym okiem.

Komputerowe Badanie Postawy Ciała - parametry

DANE TECHNICZNE

Parametry

Czas wykonywania pomiaru: 0.03s

Szybkość: ok. 3 pomiarów na sekundę

Średni czas jednego badania: ok. 1 min

Napięcie pracy: 230V, 50Hz

Moc znamionowa: 160W / 60W (zależnie od konkretnego egzemplarza)

Oświetlenie: żarówka halogenowa 24V-150W / 12V-50W (zależnie j.w.)

Wymiary: 300x420x120 / 250x370x110 (wersja neseserowa)

Waga: ok. 6kg

Odległość badania: 2.6m / 2.0m (wartości dla wersji neseserowej urządzenia)

Wymagania sprzętowe: PENTIUM 1500; RAM.512 MB; 80 MB wolne na HDD;

karta graficzna (1024x768, High Color)

System operacyjny: WINDOWS XP

Warunki eksploatacji:

Sprzęt powinien być użytkowany zgodnie z przeznaczeniem.

Wszystkie współpracujące urządzenia zestawu muszą być zasilane z tej samej fazy i wspólnie zerowane.

Gniazdo zasilające 230V/50Hz musi posiadać uziemienie. Zalecane jest zasilane za pośrednictwem listwy z zabezpieczeniami przepięciowymi (np. ACAR). W przypadku wahań, lub spadków wartości napięcia zasilania w sieci energetycznej konieczne jest zastosowanie dodatkowego urządzenia stabilizującego.

Sprzęt powinien pracować w pomieszczeniach o temperaturze od +10°C do +25°C i wilgotności względnej do 80% w temperaturze +25°C

Sprzęt nie powinien podlegać wibracjom, znajdować się w pobliżu silnych pól elektromagnetycznych oraz powinien być osłonięty przed nadmiernym nasłonecznieniem.

Sprzęt powinien być eksploatowany w niewielkim zapyleniu i zakurzeniu.

Komputerowe Badanie Postawy Ciała – metodyka wykonywania

Przebieg badania

1. Na ciele osoby badanej zaznacza się wszystkie punkty charakterystyczne.

2. Osoba badana staje w wyznaczonym miejscu, tak aby znaleźć się w polu widzenia kamery, a jej obraz jest bezpośrednio widoczny na ekranie komputera.

3. Z kilkudziesięciu kolejnych zdjęć rejestrowanych automatycznie w pamięci wybiera się ujęcie odpowiadające prawidłowemu ustawieniu pacjenta.

4. Na podstawie zapamiętanego obrazu i wprowadzonych danych pacjenta komputer umożliwia uzyskanie trójwymiarowych współrzędnych badanej powierzchni i jednocześnie oblicza parametry określające postawę ciała w płaszczyźnie czołowej, strzałkowej i poprzecznej wraz z graficznym przedstawieniem wyników.

5. Komputer drukuje wyznaczone parametry i rysunki.

Podłączenie sprzętu

Urządzenie, wraz z komputerem należy ustawić na biurku lub stole. Należy zadbać o to aby stół był stabilny i nie chwiał się. Monitor należy ustawić w ten sposób, aby osoba stojąca przy pacjencie widziała ekran. Komputer powinien koniecznie stać pomiędzy aparatem a monitorem! Podłączamy wszystkie kable do komputera i aparatu (wtyczki dobrane są w ten sposób, iż nie ma możliwości ich omyłkowego włożenia. Wszystkie podłączenia muszą być wykonywane przy odłączonym zasilaniu.

Po tych przygotowaniach włączamy komputer, a następnie aparaturę.

Podłączenie do laptopa

Aby było możliwe korzystanie z aparatury podłączonej do laptopa konieczne jest zastosowanie dodatkowej przystawki pośredniczącej.

W przypadku połączenia z laptopem (w wersji lpt – portu równoległego) jeden kabel wkładamy do portu drukarki komputera (złącze 25 stykowe), a drugi do aparatu.

Dla wersji USB przystawki jeden z kabli podłączamy do wolnego złącza USB a drugi do aparatu.

Pozycjonowanie aparatury

W celu właściwego ustawienia urządzenia należy kręcąc przednimi (P) nóżkami doprowadzić do wyrównania wskazań poziomic (10,11) w zielonych okienkach z przodu i z boku. Właściwe wskazanie poziomicy to takie, w którym pęcherzyk powietrza znajduje się dokładnie w środku pomiędzy dwoma pionowymi liniami.

Używając taśmy mierniczej oznaczamy od czoła aparatu odległość badania i zaznaczamy ją na ziemi przyklejając np. kawałek taśmy klejącej. Właściwa odległość badania opisana jest na tabliczce znamionowej (6) z tyłu aparatu.

Należy pamiętać o tym, iż w przypadku poruszenia aparatu należy każdorazowo sprawdzić jego pozycjonowanie.

Aparat powinien znajdować się na takiej wysokości, aby na ekranie komputera była widoczna cała sylwetka badanego pacjenta tj. od fragmentu szpary pośladkowej po C7. W razie potrzeby należy ustawić aparat wyżej bądź podnieść-opuścić dziecko.

Przygotowanie pomieszczenia

Wymagane jest aby w trakcie badania w pomieszczeniu było ciemno. W praktyce oznacza to warunki uniemożliwiające przy zgaszonym świetle czytanie. Całkowicie niedopuszczalne są smugi światła słonecznego.

Prowizoryczne.

Warunki takie najczęściej realizuje się zasłaniając okna czarną folią budowlaną

Praktyka.

NIE- żaluzje poziome aluminiowe

NIE- żaluzje pionowe jasne- nie, ciemne – słabo

TAK - gruba (nie prześwitująca) roleta

TAK – rolety zewnętrzne AL, PCV

WYKONANIE BADANIA

Na plecach pacjenta zaznaczamy punkty charakterystyczne tj. dolne kąty łopatek, wyrostki kolczyste kręgosłupa, kolce biodrowe tylne górne.

Praktyka: Po manualnym odnalezieniu punkty zaznaczamy czarnym markerem. Punkt powinien być wystarczająco wyraźnie widoczne na ekranie komputera. Możemy też zaznaczać małe krzyżyki.

W programie wybieramy (Crtl +N) nowe badanie. W oknie Badanie wpisujemy dane pacjenta. Istotne jest wpisanie wzrostu, gdyż jest on potrzebny w dalszych obliczeniach.

Ustawiamy pacjenta w odległości badania (końce pięt na linii), plecami do kamery.

Obserwując na ekranie podgląd (klawisz F5) sprawdzamy czy środek pleców znajduje się w centrum obrazu. W razie konieczności ustawiamy pacjenta wyżej, niżej, (ewentualnie podnosimy aparat).

WYŁĄCZAMY światło w pomieszczeniu i zapalamy żarówkę aparatu .

Rozpoczynamy rejestrację kolejnych ujęć pacjenta - naciskamy klawisz F6.

W trakcie wykonywania badania delikatnie korygujemy ustawienie miednicy, tak aby jej kąt skręcenia wynosił 0, co będzie stanowiło punkt odniesienia przy ocenie wyniku badania. W celu dokładnej obserwacji ustawienia przestrzennego miednicy na jednym z podglądów powinien być włączony obraz przestrzenny.

Na ekranie sprawdzamy to obserwując linię prążków na wysokości miednicy - linia ta powinna być równoległa do krawędzi obrazu. Możemy także obserwować linie na pośladkach dążąc do ich wyrównania.

Uwaga! Przy dużych asymetriach sylwetki może nie być możliwe dokładne ustawienie miednicy.

Praktyka: korekta ustawienia miednicy polega na delikatnym, wręcz dotknięciu dłoni. Jeżeli konieczne jest mocniejsze skręcenie sylwetki to należy sprawdzić ustawienie stóp.

Po uzyskaniu właściwego ujęcia zatrzymujemy rejestracje za pomocą klawisza F7.

Z serii zdjęć wybieramy odpowiadające optymalnemu ustawieniu miednicy a jednocześnie odzwierciedlające najczęściej pojawiającą się postawę pacjenta. Drobne zmiany pomiędzy kolejnymi ujęciami są sprawą jak najbardziej normalną, gdyż postawa człowieka jest stanem równowagi chwiejnej a dokładność metody badawczej pozwala na wychwycenie nawet zmian związanych z cyklem oddechowym człowieka.

Zapisujemy wybrane ujęcie (komputer automatycznie proponuje nazwę pliku).

Elementy prawidłowego ustawienia sylwetki

Założenie: badamy postawę swobodną, niewymuszoną, nawykową pacjenta.

Przy innym założeniu możemy sprawdzać sylwetkę stabilizowaną, bądź korygowaną np.za pomocą gorsetu.

Kąt skręcenia miednicy ustawiamy na 0.

Pacjent powinien stać równo na obu nogach, w postawie swobodnej, wyprostowanej.

Głowa powinna być skierowana na wprost (patrzeć „na cień swoich uszu”).

Ręce opuszczone luźno po bokach.

Na obrazie powinien być widoczny fragment szpary pośladkowej (dzięki temu w sposób jednoznaczny wiemy gdzie powinna przebiegać oś kręgosłupa). Należy pamiętać o tym aby spodnie nie uciskały i nie zniekształcały pośladków. Także paski staników nie powinny opinać pleców.

OPRACOWANIE BADANIA

	W trakcie opracowywania wyników wykorzystujemy ikony umieszczone w panelu w grupie opracowanie
Czytamy dane Na sylwetce pacjenta ustawiamy widoczne punkty pomiarowe Znaczenie wskaźników: C7 -wyrostek kolczysty siódmego kręgu szyjnego (w programie przyjęto numerację kręgów, dla której ten krąg=0) KP -kifoza piersiowa PL -punkt kręgosłupa przejścia kifozy w lordozę LL -lordoza lędźwiowa S1 -wyr.kolczysty pierwszego kręgu krzyżowego (nr.kręg.=18) Łl,Łp -kąt dolny łopatki (lewa,prawa) Ml,Mp -kolce biodrowe tylne-górne (lewy,prawy) T1,T2 -linia talii lewej T3,T4 -linia talii prawej B1,B2 -bark lewy B3,B4 -bark prawy KS – dodatkowy punkt guzowatości potylicznej do ustalenia pochylenia odcinka szyjnego kręgosłupa Uwagi: Punkty T2,T4 ustawiamy w miejscu największego wcięcia talii – jeśli jest ono trudne do ustalenia to zaznaczamy je na jednakowej wysokości po obu strona sylwetki T1,T3 – to pacha widoczna na zdjęciu B2,B4 – barki zaznaczamy pionowo nad pachami B1,B3 (X1,X2) – punkty pomocnicze- połączenie linii ramion i szyi Punkty nanosimy metodą kliknij-przenieś-kliknij. W celu przyśpieszenia tej operacji możemy rozpoczynając od punktu C7 klikać kolejno prawym przyciskiem myszy - komputer automatycznie wtedy znajduje domyślne położenie kolejnych punktów.
Edytujemy krzywą kręgosłupa dla płaszczyzny czołowej Należy zaznaczyć tu linię kręgosłupa zgodnie z kropkami na plecach pacjenta. Klikamy tylko wybrane kręgi, nie ma potrzeby zaznaczania wszystkich – linia musi pokrywać się z przebiegiem linii wyrostków kolczystych (uwagi: typowo zaznaczone punkty na plecach, powinny pokrywać się z załamaniami na liniach obrazujących przestrzenne ukształtowanie kręgosłupa). Znakowanie rozpoczynamy poniżej kręgu C7 a kończymy (prawym przyciskiem) powyżej S1. Po zaznaczeniu linii kręgosłupa komputer domyślnie dzieli go na poszczególne kręgi z założeniem zachowania równych wysokości poszczególnych kręgów
Optymalizujemy krzywą kręgosłupa dla płaszczyzny strzałkowej Dla płaszczyzny strzałkowej komputer wyznacza obraz przestrzenny w postaci linii schodkowej (pola fioletowe). Ponieważ jednak krzywa kręgosłupa jest krzywą gładką powinniśmy dopasować zieloną linię w ten sposób, aby przebiegała przez fioletowe pola. Kończymy prawym przyciskiem Po zakończeniu funkcji komputer automatycznie znajduje położenie punktów KP, PL i LL. Jeżeli te ustawienia nie odpowiadają rzeczywistość możemy skorygować je ręcznie wracając do Edycji położenia punktów pomiarowych.
Zapisujemy aktualne ustawienia.

Komputerowe Badanie Postawy Ciała - parametry

Opis ten zawiera wyjaśnienie znaczenia i sposobu obliczania parametrów wyznaczanych w trakcie badania. Właściwe badanie pacjenta poprzedzone jest oznaczeniem na jego ciele punktów charakterystycznych, które po wykonaniu komputerowej fotografii będą na niej widoczne. W punktach tych umieszcza się kursory. Na podstawie ich położenia liczone są wszystkie parametry.

Poniższy rysunek prezentuje rozłożenie poszczególnych punktów i ich oznaczenia.

Znaczenie wskaźników:

C7 -wyrostek kolczysty siódmego kręgu szyjnego (w programie przyjęto numerację kręgów, dla której ten krąg=0)

KP - kifoza piersiowa (uwaga: punkty KP,PL i C7 korygowane są automatycznie przez komputer po edycji płaszczyzny strzałkowej)

PL - punkt kręgosłupa przejścia kifozy w lordozę (zdefiniowany w środku głębokości pomiędzy Kp a LL)

LL - lordoza lędźwiwa

S1 - wyrostek kolczysty pierwszego kręgu krzyżowego (nr.kręg.=18)

Łl,Łp - kąt dolny łopatki (lewa,prawa)

Ml,Mp - kolce biodrowe tylne-górne (lewy,prawy) (uwaga: możemy tu także zaznaczać szczyty talerzy biodrowych)

T1,T2 - linia talii lewej (uwaga: jeśli wcięcia talii T2,T4 nie są wyraźnie widoczne wówczas zaznaczamy je na jednakowych wysokościach)

T3,T4 - linia talii prawej

B2,B4 - barki (uwaga: zaznaczamy je pionowo nad pachami T1,T3)

B3,B4 (X1,X2) – punkt łączenia linii ramion z szyją

KS - guzowatość potyliczna, wykorzystywana przy określeniu kątów odcinka szyjnego (Uwaga! Jeśli nie badamy odcinka szyjnego punkt ten można umieścić tuż nad C7)

[10].Długość krzywej kręgosłupa.

Parametr ten jest liczony ‘po kształcie kręgosłupa’, to znaczy poprzez sumowanie odległości pomiędzy kolejnymi kręgami. Długość ta określana jest w trzech wymiarach (to znaczy z uwzględnieniem głębokości). Wartość procentowa odniesiona jest do podanego wzrostu pacjenta z zależności: (długość/wzrost)*100%.

[11]. DCK -wysokość kręgosłupa.

Wynik stanowi odległość pomiędzy punktami C7 i S1 liczona jedynie w osi pionowej. Parametr procentowy liczony jest tak jak wyżej.

[12]. UK -maksymalne odchylenie linii wyrostków kolczystych od linii C7-S1.

Komputer szuka największego odchylenia wyrostka kolczystego od linii prostej łączącej punkty C7 i S1. Odległość ta określana jest w osi poziomej X.

Jeżeli wybrany wyrostek znajduje się po prawej stronie linii C7-S1 to wynik jest dodatni jeżeli po lewej to ujemny. Włączenie opcji liczenia wartości absolutnej powoduje, iż w wyniku nie jest uwzględniany znak.

Dodatkowo w wydrukach wyników można skorzystać z parametru2, który informuje o numerze wybranego kręgu. Pamiętać tu należy o tym, iż przyjęto oznaczenia, dla których wyrostek kolczysty kręgu C7 jest równy 0.

[13]. KNT -kąt nachylenia tułowia.

Określane jest odchylenie linii C7-S1 od pionu w płaszczyźnie czołowej (w prawa, w lewo). Wyznaczona wartość wyrażona jest w stopniach. Jeżeli punkt C7 położony jest ‘na prawo’ od S1 to wynik jest dodatni, gdy ‘na lewo’ ujemny. Parametr ABS kasuje znak.

[14]. KPT -kąt pochylenia tułowia.

Analogicznie jak dla [13], lecz dla płaszczyzny strzałkowej. Określa pochylenie ciała ‘do przodu’, do tyłu. Wartość jest dodatnia jeżeli C7 leży bliżej (na większej wypukłości) niż S1.

[15]. KNM -kąt nachylenia miednicy.

Parametr ten określa nachylenie linii łączącej punkty Ml i Mp względem poziomu (kąt_poziom). Przyjmuje on wartości stopniowe z zakresu: ( -180 do +180). Dlatego jeżeli Mp ‘jest wyżej’ niż Ml są to kąty (0-180), w przeciwnym wypadku [-180 - 0). W takiej sytuacji wyliczony kąt nie zależy od tego, który punkt leży ‘wyżej‘ względem drugiego. Wartość podana w milimetrach oznacza różnice wysokości położenia punktów. Od współrzędnej Y p.Ml odejmuje się wsp. Y p.Mp. Znak tego działania można przewidzieć pamiętając o tym, iż punkt odniesienie (0,0) znajduje się w lewym dolnym punkcie okna roboczego.

[16]. KSM -kąt skręcenia miednicy.

Analogicznie jak dla [15], ale liczone w płaszczyźnie strzałkowe. Jeżeli Mp jest na większej wypukłości niż Ml wówczas wynik jest wartością dodatnią.

[17]. TT -różnica wysokości trójkątów talii.

Parametr liczony jest w płaszczyźnie czołowej. Wynik=odl_l-odl_p.

Wartość ABS podaje wynik bez znaku.

Wynik wyrażony procentowo liczony jest z zależności:

( (odl_l-odl_p)/(odl_l+odl_p) )*100%.

[18]. TS -różnica szerokości trójkątów talii.

Analogicznie jak [17] dla różnic liczonych w osi X.

[19]. KRL, KRP – kąt linii ramion.

[20]. UL -różnica wysokości dolnych kątów łopatek (nachylenie).

Określane analogicznie jak dla kolców biodrowych (parametr[15])

[21]. UB -różnica głebokości dolnych kątów łopatek (skręcenie).

Analogicznie jak parametr[16].

[22]. OL -różnica oddalenia dolnych kątów łopatek od kręgosłupa.

Odcinki pomiędzy kolejnymi punktami wyrostków kolczystych aproksymowane są liniami prostymi. Wynik=odl_l-odl_p; Wynik[%]=((odl_l-odl_p)/(odl_l+odl_p) )*100%.

[23]. DKS – wysokość odcinka szyjnego

Liczona pomiędzy punktami C7 i KS

GKS – głębokość odcinka szyjnego

Maksymalne wgłębienie liczone od pionu przechodzącego przez punkt C7

[24]. Łączna wysokość kręgosłupa

Pomiędzy punktami S1_KS = DCK+DKS

[25]. KLB -kąt nachylenia linii barków.

Wszystkie dane liczone analogicznie jak dla nachylenia linii miednicy (parametr[15])

[26]. WBS –współczyn. asymetrii barków względem KK (punktu S1)

Liczona jest różnica odległości w osi poziomej od prostej przechodzącej przez punkt S1. Wszystkie wyniki określane są identycznie jak przy parametrze[22].

[27]. WBC -współczynnik asymetrii barków względem punktu C7.

Identycznie jak parametr[26], z tym, że punkt odniesienia stanowi wyrostek kolczysty siódmego kręgu szyjnego (wskaźnik C7).

[28]. Kąt nachylenia, pochylenia odcinka szyjnego C7-KS względem C7

Wartości obliczane analogicznie jak dla parametru [13,14].

[29]. Kąt nachylenia, pochylenia odcinka szyjnego KP-KS względem KP

[30]. ALFA -nachylenie odcinka lędźwiowo-krzyżowego.

[31]. BETA -nachylenie odcinka piersiowo-lędźwiowego.

[32]. GAMMA -nachylenie odcinka piersiowego górnego.

[33]. DELTA -łączna wielkość krzywizn.

DELTA=ALFA+BETA+GAMMA.

[34]. MI -wskaźnik kompensacji.

MI=KKP-KLL, (parametr[40], parametr[35]).

[35]. KLL -lordoza lędźwiowa.

KLL=180-(ALFA+BETA).

[36]. DLL -długość S1-LL. Położenie szczytu lordozy liczona od S1.

[37]. RLL -długość S1-PL. Wysokość lordozy liczona pomiędzy S1 a punktem przejścia

[38]. GLL -głebokość LL-PL.

[39]. WLL -wskaźnik stosunku głębokości do długości.

WLL=GLL/RLL.

[40]. KKP -kifoza piersiowa

KKP =180-(BETA+GAMMA).

[41]. DKP -długość C7-KP. Położenie szczytu kifozy liczone od C7

[42]. RKP -długość C7-PL. Wysokość kifozy liczona pomiędzy C7 a PL

RKP[%]=100%*RKP/DCK.

[43]. GKP -głębokość KP-PL.

[44]. WKP -wskaźnik stosunku głębokości do długości.

WKP=GKP/RKP.

Poniższe parametry służą do zdefiniowania kształtu kręgosłupa w płaszczyźnie czołowej

[45] Liczba łuków; Liczba przecięć kręgosłupa z linią C7-S1

[46] Łuk prawostronny: długość, strzałka, kąt

[47] Łuk lewostronny: długość, strzałka, kąt

Określa parametry wybranych przekrojów

[48][50] rotacja wyznaczana analogicznie jak dla parametru [16].

[49][51] garb żebrowy liczony względem linii kręgosłupa

W najnowszej wersji oprogramowania wprowadzono nowy (automatyczny) sposób analizy i wyliczania parametrów dla kręgosłupa w płaszczyźnie strzałkowej. Parametry te oznaczono końcówką (a).

Punkt PL wyznaczany jest jako przecięcie odcinka C7-S1 z krzywą kręgosłupa.

Punkt KP wskazuje strzałkę łuku kifozy piersiowej (miejsce maksymalnej odległości łuku od jego cięciwy –odcinka C7-PL)

Punkt LL wskazuje strzałkę łuku lordozy lędźwiowej

[52] Długość kifozy piersiowej DKP(a) – odległość C7-PL

Długość lordozy lędźwiowej DLL(a) – odległość PL-S1

Wartości normalizowane do jedności liczone są według następujących wzorów DKP/(DKP+DLL) ; DLL(DKP+DLL);

i stosunek DKP/DLL.

[53] Głębokość kifozy piersiowe GKP(a) –długość strzałki łuku kifozy.
GLL(a) – głębokość lordozy. Wartości normalizowane: GKP/(GKP+GLL); GLL(GKP+GLL); GKP/GLL;

[54] Wskaźnik głębokości do długości kifozy WKP = GKP/DKP;

lordozy WLL = GLL/DLL; Normalizowane j.w.

[55] Powierzchnia kifozy PKP; powierzchnia lordozy PLL

[56] Kąt kifozy piersiowej KKP =180-GAMMA-BETA_K

Kąt lordozy lędźwiowej KLL = 180 – ALFA – BETA_L

[57] Poszczególne kąty wyznaczane są względem odcinka C7-S1, dzięki czemu analiza uniezależniona jest od pochylenia całej sylwetki. Aby zwiększyć dokładność wyznaczania parametrów wprowadzono dwie niezależne miary kąta BETA_K dla kifozy i BETA_L dla lordozy

Oceniając wynik badania przyjmujemy, iż postawa prawidłowa, to postawa osiowo symetryczna, zaś odchylenia od tej symetrii, to już różnego stopnia nieprawidłowości. Ponieważ nie jest możliwe pokazanie na skórze pacjenta punktów fizjologicznych z dokładnością większą niż 5mm, przyjmujemy, że granicą błędu przypadkowego metody jest 1cm. Dlatego np. o asymetrii łopatek powiemy, gdy przekracza ona 1.5cm, a jest bardziej znacząca powyżej 2.5cm.

Mamy nadzieję, iż wkrótce powstaną normy fizjologiczne, które spowodują ujednolicenie opisów przeprowadzonych badań.